[X] Close

சின்ன மனசுக்குள் சீனப்பெருஞ்சுவர் 28 : எதையும், எப்பவும் தள்ளிப்போடாதீங்க!


chinnamanasukkul-seena-perunchuvar-28

  • நாகூர் ரூமி
  • Posted: 20 Sep, 2018 13:15 pm
  • அ+ அ-

காலையில் ஐந்து மணிக்கு எழவேண்டும் என்று முடிவு செய்து அலாரம் வைத்து உறங்குவோம். அலாரம் மிகச்சரியாக அதன் கடமையைச் செய்யும். ஆனால் அதன் தலையில் ஓங்கி அடித்து அதை ஊமையாக்கிவிட்டு நாம் மீண்டும் உறங்கச் செல்வோம். அலாரத்துக்கு பதிலாக அம்மா வந்து சரியாக எழுப்பினாலும், ’இன்னும் ஒரு அஞ்சு நிமிஷம்மா’ என்று கெஞ்சுவோம். ஆனால் அந்த ஐந்து நிமிடங்கள் நாம் எழுந்துகொள்வதற்குள் ஐம்பது நிமிடமாகவோ இரண்டு மணி நேரமாகவோகூட ஆகியிருக்கும்!

நாமே ஒரு முடிவு எடுத்துவிட்டு பின் நாமே அதை தள்ளிப்போடுகிறோம். பழக்கம் காரணமாக. சோம்பேறித்தனம் காரணமாக. ஒரு காரியத்தை ஒத்திப் போடுவதற்கு நம்முடைய கடந்தகால பழக்கம் ஒரு முக்கியமான காரணம். இன்னொரு காரணம், நமக்கு அந்தக் காரியத்தின் முக்கியத்துவம் தெரியவில்லை. பெருவெற்றியோடு -- கவனிக்கவும், சிறு சிறு வெற்றிகளல்ல, பெருவெற்றி -- வெகு சிறப்பாக, ஊரே, உலகமே மெச்சும் அளவுக்கு வாழவேண்டும் என்ற ஆசை நமக்கு இல்லை என்றும் சொல்லலாம். அல்லது பத்தோடு பதினொன்றாக வாழவே நாம் விரும்புகிறோம் என்றும் சொல்லலாம்.

இது நம்மைப் போன்ற சாதாரண மனிதர்கள் செய்யும் காரியம் மட்டுமல்ல. இந்த உலகமே வியந்து பார்க்கும் மேதைகளும், படைப்பாளிகளும்கூட இக்காரியத்தைச் செய்திருக்கிறார்கள். அப்படியா என்று ஆச்சரியமாக உள்ளதா? ஆனால் இது உண்மைதான்.

உலகப்புகழ் பெற்ற ஓவியர் டாவின்ஸி, மோனாலிசா ஓவியத்தை வரைந்தார் தெரியும்தானே? ஆனால் அதை வரைய அவர் எடுத்துக்கொண்ட ஆண்டுகள் எத்தனை தெரியுமா? பதினாறு! ஆமாம். பதினாறு ஆண்டுகளாக அவர் அதை வரைந்துகொண்டிருந்தார். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக. ஏன்? அது அவ்வளவு உயரிய, வரையக் கடினமான ஓவியமா?

அப்படியெல்லாம் இல்லை. மோனாலிசா ஓவியத்தில் அந்தப் பெண் அழகாகவும் இல்லை, அவள் புன்னகைக்கவும் இல்லை. உங்களுக்கு கண்கள் சரியாகத் தெரியுமென்றால் நான் சொல்வதை ஒத்துக்கொள்வீர்கள்!

ஒரு பெண்ணின் ஓவியத்தை வரைய பதினாறு ஆண்டுகளாகுமா? அத்தகையை சிறப்பு கொண்ட ஓவியமா அது? அப்படியில்லை. டாவின்ஸி அதைக் கொஞ்சம் வரைவார். பின்பு அதை விட்டுவிட்டு தன் ஓவிய நோட்டில் கிறுக்குவார்! இப்படியே அவர் பதினாறு ஆண்டுகளாக கிறுக்கிக் கொண்டிருந்தார்! மேதைகள் என்றாலே கொஞ்சம் கிறுக்குத்தனம் இருக்கத்தான் செய்யும்போல! ஆனால் கிறுக்குபவர்கள் எல்லாம் மேதைகள் என்ற முடிவுக்கு வந்துவிட முடியாது!

ஆனால் டாவின்ஸியின் கிறுக்கல்கள் முக்கியமானவை! ஆமாம். ஹெலிகாப்டர், ரோலிங் மில் போன்றவற்றுக்கான அடிப்படை வரைபடங்களாக அந்தக் கிறுக்கல்கள் இருந்தன! வேண்டுமானால் இப்படிச் சொல்லலாம். இவ்வுலகுக்குத் தேவையான முக்கியமான கண்டுபிடிப்புகளைப் பற்றியெல்லாம் கிறுக்கிக்கொண்டே இவ்வுலகில் யாருக்குமே தேவையில்லாத மோனாலிசாவையும் வரைந்துகொண்டிருந்தார்!

டாக்டர் ஜான்சன் தெரியுமில்லையா? ஒரே ஆளாக ஒன்பது ஆண்டுகள் உழைத்து உலகின் முதல் ஆங்கில அகராதியை உருவாக்கியவர். அவருக்கும் ஒத்திப்போடும் பழக்கம் இருந்தது. ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகங்களைத் தொகுத்து வெளியிட்டவர். ஆனால் அவரிடமிருந்து அப்படி ஒரு நூலைப் பெறுவதற்கு அந்த வெளியீட்டாளர் ஏழு ஆண்டுகள் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது!

ஷேக்ஸ்பியர் நாடகங்கள் தொடர்பான வேலையை தொடங்கி கொஞ்சம் எழுதிவிட்டு சட்டென்று மனம் மாறி வேடிக்கைக் கதைகள் அல்லது கட்டுரைகள் எழுத ஆரம்பித்துவிடுவார். அவற்றுக்கு ’சோம்பேறி’ (The Idler) என்று பொருத்தமான தலைப்பு வேறு! இதைப்பற்றி எழுதலாமா, அதைப்பற்றி எழுதலாமா என்று யோசித்துக்கொண்டே எதைப்பற்றியும் எழுதமாட்டார்! கடைசியில் பத்திரிகைக்காரரிடமிருந்து இன்ன தேதிக்குள் முடிக்கவேண்டும் என்ற ’டெட்லைன்’ வந்ததும்தான் வேலையை வேகமாகத் தொடங்குவார்!

ஆங்கிலக் கவிஞர் கால்ரிஜ்ஜுக்கு அபின் போடும் பழக்கமிருந்தது. அதனால் அவர் கவிதைகளை முடிக்காமலே விட்டுவிடுவார். ’குப்லா கான்’ என்ற புகழ்பெற்ற கவிதை அப்படித்தான் விடப்பட்டது. ஒத்திப் போடுவதற்கு, ஒரு காரியத்தை முழுமையாக முடிக்காமல் போவதற்கு சோம்பேறித்தனம் மட்டுமின்றி கெட்ட பழக்கங்களும் காரணமாய் இருந்துள்ளன என்று வராலாற்றின் பக்கங்களிலிலிருந்து நாம் தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

ஆஸ்திரிய நாவலாசிரியரான ஃப்ரான்ஸ் காஃப்கா மதிய வேலைகளில் அடிக்கடி தூக்கம் போட்டு தன் எழுத்து வேலைகளை ஒத்திப்போடுவார். அப்படியே எழுத ஆரம்பித்தாலும் நாவல் எழுதுவதற்கு பதிலாக கடிதங்கள் எழுதிக்கொண்டிருப்பார்! அதனால் அவர் தொடங்கிய மூன்று நாவல்களையும் அவரால் முடிக்க முடியாமல் போனது.

ஒத்திப்போடுதல் என்ற விஷயத்துக்குள் பல நுட்பங்கள் உள்ளன. செய்ய வேண்டிய வேலையைச் செய்யாமல் சும்மா இருத்தல் ஒரு ரகம். அதை விட்டுவிட்டு வேறு வேலைகளைச் செய்தல் இன்னொரு ரகம். எதற்கு முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டும் என்ற அறிவு அப்போது கெட்டுப்போய்விடுகிறது. சோம்பேறித்தனம், முக்கியமற்றதை எடுத்துக்கொண்டு முக்கியமானதை விட்டுவிடுதல் என்ற இரண்டு வகையான ஒத்திப்போடுதலும் காஃப்காவிடம் இருந்ததைக் காண முடிகிறது.

இப்போது செல்ஃபோன் வந்து நம் வேலைகளைக் கெடுக்கிறது. அந்தக் காலத்தில் டெலிஃபோன் கெடுத்தது. ஆமாம். வர்ஜீனியா வுல்ஃப் என்ற நாவலாசிரியை எழுத வேண்டுமென்று அமர்ந்த பிறகு டெலிஃபோன் மணியடித்தால் விட்டுவிடுவாராம்! இந்த மணி சனியனால்தான் எல்லா வேலையும் கெட்டுப்போகிறது என்று குறைவேறு சொல்வாராம்! யாராவது தன்னைப் பார்க்க வந்தால் எழுதும் வேலையை ஒத்திப்போடுவாராம் ஹெமிங்வே!

கிரேக்க புராணக்கதைகளில் சோம்பேறித்தனத்துக்கென்றே ஒரு பெண் கடவுள் இருந்தாள்! அவள் பெயர் ஏர்ஜியா! ஆஹா, சோம்பேறித்தனத்தையும், ஒத்திப்போடுதலையும் கும்பிட்டு மரியாதை செய்திருக்கிறார்கள் கிரேக்கர்கள்!

சோம்பேறித்தனமான கைகள் வறுமையைக் கொண்டுவருவதாக புனித பைபிளின் பழைய ஏற்பாடு கூறுகிறது. (ப்ராவர்ப்ஸ் 10:04). எதை நோக்கி நம்முடைய ஆர்வமும் ஆற்றலும் முழுமூச்சுடன் வேலை செய்யவேண்டுமோ அதை நோக்கிய ஆற்றல் மற்றும் ஆர்வக் குறைவுதான் சோம்பேறித்தனம் என்று ஒரு வரையறை உள்ளது.

“இறைவனே, என்னை சோம்பேறித்தனத்திலிருந்து காப்பாற்றுவாயாக” என்று ஒவ்வொரு நாளும் நபிகள் நாயகம் இறைவனிடம் பிரார்த்தனை செய்வாராம்.  அடுத்தவரிடம் உதவி கேட்டு வயிற்றை வளர்ப்பதைவிட காட்டுக்குச் சென்று மரம் வெட்டி விற்றுப் பிழைப்பது சிறப்பானது என்று அவர்கள் கூறினார்கள்.

ஒருநாள் ஒரு காட்டரபி அவர்களைப் பார்க்க வந்தார். வந்தவரின் கையை தொட்டுப்பார்த்த நபிகளார் அதனை முத்தமிட்டார். அதைப்பார்த்த தோழர்களுக்கு ஆச்சரியம். நபிகளாரின் கைகளையும் கால்களையும் முத்தமிடுவதற்கு மன்னர்களும், அவர்களின் தூதுவர்களும் காத்திருக்க, நபிகளார் ஒரு காட்டரபியின் கையை முத்தமிடுவதா? எதனால் அப்படிச் செய்தீர்கள் என்று கேட்டபோது, ‘அவரது கைகள் உழைப்பின் காரணமாக கரடுமுரடாக இருந்தன. அந்த உழைப்பை நான் மதிக்கிறேன். அதனால் முத்தமிட்டேன்’ என்று நபிகளார் சொன்னார்!

ஆண்டவனே, எங்களுக்கு மீண்டும் உயிர் கொடுப்பாயாக, நாங்கள் பூமிக்குத் திரும்பிச்சென்று பாதியில் விட்டுவந்த வேலைகளைச் செய்துமுடித்துவிட்டு வருகிறோம் என்று இறந்தவர்களில் சிலர் இறைவனிடம் கேட்பார்கள் என்றும், ஆனால் அது நடக்காது என்றும் திருமறையில் ஒரு வசனம் வருகிறது (23:99).

நிறைவேற்ற வேண்டிய ஒரு காரியத்தை ஒத்திப்போட்ட நிலையிலேயே நீங்கள் இறந்துவிட்டால் இறைவனிடம் கெஞ்சினாலும் மீண்டும் உங்களை பூமிக்கு அனுப்பப் போவதில்லை. எனவே இருக்கும்போதே செய்ய வேண்டிய காரியங்களை, கடமைகளையெல்லாம் ஒத்திப்போடாமல் செய்பவனே சரியான மனிதன்.

ஒத்திப்போடுல் என்பது சோம்பேறித்தனத்தின் பிள்ளை என்று சொல்லிவிடலாம். சோம்பேறித்தனம் உடலில் தொடங்கி மனதில் முடியலாம். அல்லது மனதில் தொடங்கி உடலில் வெளிப்படலாம். ஆனால் உடல், மன சோம்பேறித்தனங்களை ரயில் பெட்டிகளைப்போலத் தனித்தனியாகப் பார்க்க முடியாது. அவை ஒன்றுக்குள் ஒன்றாகக்கலந்திருக்கும். இதன் வழியாக அதுவும், அதன் வழியாக இதுவும் வெளிப்படும்.

அலாரம் வைத்து குறித்த நேரத்தில் அலாரம் அடித்தும் எழாமல் இருப்பது உடல்ரீதியான சோம்பேறித்தனத்தின் வெளிப்பாடுதான் என்றாலும் அந்த ஒத்திப்போடுதலை மனம் ஏற்றுக்கொள்வதுதான் முக்கியமான காரணமாகும்.

நீங்கள் படு களைப்பாக வீடு நோக்கி வந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள். போய்ப்படுத்தால் ஒரு மூன்று நாளைக்குத் தூங்கலாம் என்கின்ற அளவுக்கு உடல் களைத்திருக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். வீட்டை நெருங்கும்போது உங்கள் வீடு, பற்றி எரிந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறீர்கள்!

ரொம்ப களைப்பாக உள்ளது, கொஞ்சம் தூங்கிவிட்டு வந்து வீட்டைக் காப்பாற்றலாம் என்று இருந்துவிடுவீர்களா?! அப்படி இருக்கத்தான் முடியுமா?! உடனே, ஆமாம் உடனே, வீட்டைக் காப்பாற்ற என்னென்ன செய்ய முடியுமோ அத்தனையும் செய்வீர்கள் அல்லவா? அப்படியானால், உங்கள் களைப்பு என்னானது? அது பொய்யான களைப்பா?

இல்லை. அது உண்மையான களைப்புதான். ஆனால் உங்கள் மனம் இப்போது வேறு முடிவு எடுத்துவிட்டது. அதுவும் சந்தேகத்துக்கு அப்பாற்பட்ட, கொஞ்சம்கூட மாற்றமில்லாத நூறு சதவீத முடிவு. அப்படித்தானே? வீட்டைக்காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற முடிவுக்கு நூறு சதவீதம் உங்கள் மனம் வந்தவுடன், உங்கள் உடலும் அதற்கு ஒத்துழைப்புக் கொடுக்க ஆரம்பிக்கும். அதுவும் நூறு சதவீத ஒத்துழைப்பு. எங்கிருந்தோ உங்கள் உடலுக்குள் ஒரு புது ஆற்றல் புகுந்து ஒரு ஜின்னைப்போல நீங்கள் வேலை செய்வீர்கள். வீடு காப்பாற்றப்பட்டு விட்டது. வீட்டில் இருந்தவர்கள் யாருக்கும் எதுவும் ஆகவில்லை என்று தெரிந்தபின்னர்தான் உங்கள் உடலும் மனமும் ஓயும். அப்போது போய்ப்படுத்தால் ஒரு மாதத்துக்கு உள்ள தூக்கத்தையும் சேர்த்து ஆழமாக ஒரே நாளில் தூங்கிவிடுவீர்கள்.

இங்கே நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டிய முக்கியமான செய்தி நாம் எத்தனை நாளைக்கு, எப்படித் தூங்குகிறோம் என்பதல்ல. அந்த உடல் களைப்பு எங்கே போனது? எப்படிப்போனது? நினைத்த கணத்தில் புத்துணர்ச்சியும் புது சக்தியும் எங்கிருந்து வந்தது? சோம்பேறித்தனம் எப்படி ஓடிப்போனது? எதையும் ஒத்திப்போட முடியாதபடி செய்தது எது?

வாழ்வா சாவா என்ற கேள்வியை எழுப்பிய அந்தக் கணத்தின் முக்கியத்துவம். அதுதான் காரணம். இப்போது விட்டால் இனி எப்போதுமே இல்லை என்ற நிஜம். அதனால் உடலிலும் மனதிலும் அப்படி ஒரு தீவிரம் குடியேறியது. உடலுக்குள் இருந்த கோடிக்கணக்கான உயிரணுக்களும் விழிப்படைந்துகொண்டன. வேலை செய்தன. ஒத்துழைத்தன. ஒத்திப்போடுவது மரணம் என்ற உண்மையைப் புரிந்துகொண்டன.

ஆனால் அந்த தீவிரத்தை வாழ்வின் எல்லாக் கட்டத்திலும் கொண்டு வர முடியுமா?

முடியும். அதற்கு நாம் ஒன்றை மிகத்தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நாளைக்குச் செய்துகொள்ளலாம் என்று எதை நாம் ஒத்திப்போடுகிறோமோ அதில்தான் நமது வெற்றி இருக்கும். இதை எனக்குச் சொன்னவர் என் ஞானாசிரியர் மறைந்து வாழும் மகான் அப்துல் வஹ்ஹாப் அவர்கள்.

வாழ்வில் பெருவெற்றியடைந்த யாருமே ஒத்திப் போடாதவர்கள்தான். அல்லது ஒத்திப்போட்டதனால் சிறு சிறு வெற்றிகளை மட்டும் அடைந்தவர்கள். அவர்கள் ஒத்திப்போடாமல் இருந்திருந்தால் இன்னும் பல இமயங்களை அவர்கள் தொட்டிருப்பார்கள். நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய உண்மை அதுதான்.

மஹாபாரதப் போர் முடிந்து யுதிஷ்ட்ரன் அரசனாக இருந்தபோது ஒருவன் தர்மம் கேட்டு வந்தான். அப்போது யுதிஷ்ட்ரன் ஏதோ வேலையாக இருந்தான். தர்மம் கேட்டு வந்தவனைப் பார்த்து, ‘நாளை வா’ என்று கூறினான். அதைக்கேட்டுக்கொண்டிருந்த பீமன், ’ஓ மக்களே, கேளுங்கள், யுதிஷ்ட்ரன் நாளையும் உயிரோடு இருப்பேன் என்று நிச்சயமாக நம்புகிறான்’ என்று உரக்கச் சொன்னான். அதைக்கேட்ட யுதிஷ்ட்ரன் தன் தவறை உணர்ந்து அன்றே அப்போதே தர்மம் கேட்டவனுக்கு மனம் குளிரக் கொடுத்தனுப்பினான் என்று மஹாபாரதக் கதைகளில் ஒன்று கூறுகிறது.

ஒத்திப்போடாமல் உடனே செய்ய வேண்டும் என்ற கருத்தையே வள்ளுவனும் இப்படிக் கூறுகிறான்:

அன்றறிவாம் என்னாது அறஞ்செய்க மற்றது

பொன்றுங்கால் பொன்றாத் துணை.

நாளைக்குச் செய்துகொள்ளலாம் என்று இருந்துவிடாமல் உடனே அறம் செய்ய வேண்டும். அதுவே நாம் ஒருநாள் இல்லாமல் போகும்போது நம்மோடு வரும் அழியாத துணையாக இருக்கும் என்று பொருள்.

சரிதானே?

 - இன்னும் தாண்டுவோம்

போட்டோ கேலரி

Therkil Irunthu Oru Suriyan - Kindle Edition


[X] Close