[X] Close

எதிரே நம் ஏணி! 26: பெண்ணுக்கு அவசியம் வேலையா? குழந்தையா?


ethire-nam-yeni-tirupur-krishnan

  • திருப்பூர் கிருஷ்ணன்
  • Posted: 03 Sep, 2018 12:09 pm
  • அ+ அ-

இன்றைய பெண்ணியச் சிந்தனையாளர்கள் பெண்ணின் வேலை வாய்ப்பைப் பிரதானமாகக் கருதுகிறார்கள். பொருளீட்டுவதால் கிடைக்கும் தன்னம்பிக்கை எல்லாப் பெண்களுக்கும் தேவை என்கிறார்கள். என்றாலும் இயற்கை பெண்களுக்கான சில பிரத்தியேகக் கடமைகளையும் வகுத்துள்ளதே? அந்தக் கடமைகளை எப்படிப் புறக்கணிக்க முடியும்? குழந்தையைப் பராமரிக்கும் பொறுப்பைச் சில ஆண்டுகளுக்காவது முழுமையாக ஒரு தாய் ஏற்றேயாக வேண்டிய தருணத்தில், எதற்கு முன்னுரிமை கொடுப்பது? வேலைக்கா? குழந்தை வளர்ப்புக்கா? பிரபல எழுத்தாளரான ஜோதிர்லதா கிரிஜா என்ன சொல்கிறார்?

அவர் குழந்தை வளர்ப்பிற்குத்தான் முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும் என்று தெளிவாகச் சொல்கிறார். தாய்மைப் பேறு என்பது இயற்கை பெண்ணுக்கு மட்டுமே கொடுத்துள்ள ஒரு தனித்த கெளரவம். காலம்காலமாகப் பெண்கள் காப்பாற்றி வரும் அந்த உயரிய கெளரவத்தைத் தொடர்ந்து காப்பாற்ற வேண்டியது பெண்ணின் கடமை. எனவே குழந்தைப் பராமரிப்பிற்காக வேலையை விட வேண்டிய சூழல் இருந்தால் விட்டுவிட வேண்டியதுதான், அதில் தயங்கத் தேவையில்லை. முன்னுரிமை கட்டாயம் வேலைக்கல்ல, குழந்தை வளர்ப்புக்குத்தான் என்பது பிரபல எழுத்தாளர் ஜோதிர்லதா கிரிஜாவின் தீர்மானமான கருத்து.

ஒரு லட்சியக் கண்ணோட்டத்தில் இந்தக் கருத்து சரிதான் என்பது நமக்குப் புரிகிறது. ஆனால் யதார்த்தக் கண்ணோட்டத்தில் வேறு சில விஷயங்களையும் நாம் பரிசீலிக்க வேண்டியுள்ளது. நிரந்தர அரசுப் பணியில் உள்ள ஒரு பெண், குழந்தைப் பராமரிப்புக்காகத் தன் வேலையை ராஜினாமா செய்துவிட்டால், குழந்தை வளர்ந்து மூன்று நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அதே வேலை அவளுக்கு மீண்டும் கிடைக்காதே? தான் வாங்கிய சம்பளத்தில் நான்கில் ஒரு பங்கு சம்பளத்திற்கு இன்னொரு வேலை கிடைப்பது கூடச் சிரமமாகிவிடும்.

இன்னும் ஒரு கருத்தும் சிந்திக்கத் தக்கது. பல குடும்பங்களில் பெண்கள் வேலைக்குப் போவது, வேலைக்குப் போவதால் கிடைக்கும் தன்னம்பிக்கைக்கோ தங்கள் ஆற்றலை வெளிப்படுத்த வாய்ப்புக் கிட்டுவதால் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சிக்கோ தாங்கள் படித்த படிப்பு வீண்போகக் கூடாது என்ற எண்ணத்திலோ அல்ல.

பேருந்தில் அடிபட்டும் இடிபட்டும் பணிவாழ்வில் மேலதிகாரியாலும் சக ஆண் பணியாளர்களாலும் ஏற்படும் பல்வேறு மன உளைச்சல்களுக்கு உட்பட்டும் ஒரு பெண் வேலைக்குப் போகிறாள் என்றால் அதற்குக் காரணம் குடும்பத்தின் பொருளாதாரத் தேவை என்ற நிர்பந்தமே அன்றி வேறல்ல. தாங்கள் வேலைக்குப் போகாமலே குடும்பப் பொருளாதாரத்தை சமாளிக்க முடியும் என்ற நிலை இருந்தால் இந்தியாவில் தொண்ணூறு சதவிகிதம் பெண்கள் வேலைக்கே போகமாட்டார்கள். இதுதான் இன்றைய நிதர்சன நிலை. இந்த உண்மையை ஒப்புக்கொள்வதில் நாம் தயக்கம் காட்டத் தேவையில்லை. 

எனவே குழந்தைப் பராமரிப்புக்காக வேலையை விட்டுவிடுவது என்பது சடாரென்று எடுக்கக்கூடிய முடிவல்ல. இது பெரிதும் சிந்தித்து அதன்பிறகு நிதானமாக எடுக்க வேண்டிய முடிவாகவே பல குடும்பங்களில் இருக்கிறது. அந்தத் தாய் வேலைக்குப் போவதே குழந்தையை நல்ல முறையில் வளர்ப்பதற்கும் குழந்தைக்கு நல்ல கல்வியைக் கொடுப்பதற்கும்தான். இன்று உயர்கல்வி என்பது எவ்வளவு வணிக மயமாகிவிட்டது என்பதையும் லட்சுமி கடாட்சம் இல்லாவிட்டால் சரஸ்வதி கடாட்சம் பெற இயலாத ஒரு வணிகச் சூழல் கல்வித் துறையில் உருவாகிவிட்டதையும் சொல்லத் தேவையில்லை.

இருவராக இருந்த குடும்பத்தில் ஒரு குழந்தையும் பிறந்து அந்தக் குடும்பம் மூவராக எண்ணிக்கையில் உயர்ந்து விட்ட சூழ்நிலையில், அந்தக் குழந்தையை நல்லபடி வளர்ப்பதற்கே கூடுதல் பொருளாதாரம் தேவைப்படுகிறபோது, ஓர் இளம் தாயை வேலையை விட்டுவிடச் சொல்வது எப்படி?

அப்படியானால் இதற்கு என்ன தான் வழி?

அரசும் நிர்வாகங்களும் இளந்தாய்மார்களுக்குச் சற்றுக் கூடுதல் சலுகை கொடுப்பது ஒன்றுதான் வழி. மகப்பேறுக் கால விடுப்பை மேலும் அதிகப் படுத்தலாம். சம்பளமில்லாத விடுப்பைச் சில ஆண்டுகளுக்குத் தந்து அதன் பிறகு அந்தப் பெண்களை மீண்டும் அதே வேலையில் சேர்த்துக் கொள்ள முன்வரலாம். அலுவலகங்களில், குழந்தையைப் பராமரிக்கும் காப்பகங்களை அலுவலகத்தின் ஒரு பகுதியாகவே ஏற்படுத்தலாம். அப்படி ஏற்படுத்த வேண்டும் எனச் சட்டமே இயற்றலாம். குழந்தைக்குத் தாய்ப்பால் கொடுக்க வேண்டிய சூழலில் உள்ள பெண்களுக்கு பணி நேரத்தின் இடையே பரிவோடு சிறுசிறு இடைவெளிகள் வழங்கலாம்.

 இப்படி பெண்களுக்கான ஆதரவுக் கண்ணோட்டத்தோடு யோசித்தால் பெண்கள் வேலையை விடாமலிருக்க என்னென்ன செய்ய முடியும் என்பதற்கு இன்னும் ஏராளமான வழிவகைகள் கிடைக்கும். கூட்டுக் குடும்பத்தைப் பெண்கள் துறக்காமல் இருந்தால் வீட்டில் உள்ள பெரியவர்கள் குழந்தைப் பராமரிப்பில் பாசத்தோடு உதவி புரியவும் கூடும். முக்கியமாகக் கணவனும் புகுந்த வீட்டினரும் அந்தப் பெண் தொடர்ந்து பணிக்குப் போகவேண்டும் என்பதில் அன்பும் அக்கறையும் கொள்ளத் தொடங்கினால் நிலைமையை அடுத்தவர் உதவியோடு சமாளிப்பது ஒன்றும் கஷ்டமல்ல.

குடும்பம் மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த ஆண்கள் சமுதாயமே பெண்களுக்கு ஆதரவாக இருப்பது என்ற மனநிலைக்கு வரும்போதுதான் பெண்கள் பணிக்குச் செல்லும் நிலைமை முழுமையாகச் சீராகும். அல்லாவிட்டால் நிலைமை சீராகாது என்பதற்குப் பின்வரும் ஓர் உண்மைச் சம்பவம் உதாரணம்:

ஆண்கள் மட்டுமே பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த ஒரு நாளிதழில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் முதன்முறையாகப் பணியில் சேர்ந்தாள் எழுத்தாற்றல் உடைய ஒரு பெண். அவள் பணித்தரம் மிகச் சிறப்பாக இருந்தது. கடுமையாக உழைத்தாள். அடுத்தடுத்து தன் பணிவாழ்வில் தன் திறமை காரணமாக விறுவிறுவென்று முன்னேறலானாள்.

அவள் பெண் என்பதால் நிர்வாகம் அவளுக்கு மட்டும் இரவுப் பணி இல்லை என்ற சலுகையைத் தந்தது. மற்றபடி எல்லா ஆண்களும் இரவுப் பணி, பகல் பணி ஆகிய இரண்டையும் மாற்றி மாற்றிச் செய்துகொண்டிருந்தார்கள்.

ஒருநாள் அந்தப் பெண்ணின் முன்னேற்றத்தைப் பிடிக்காத ஓர் ஆண்குரல் உரத்து ஒலித்தது. இரவுப் பணி என்றால் அது எல்லோருக்கும் பொதுவானதுதானே? பெண்ணுக்கு மட்டும் ஏன் விசேஷச் சலுகை என்று பொறாமை காரணமாக அவளை ஒடுக்குவதற்கென்றே ஒலித்த குரல் அது. பின் அந்த ஒற்றை ஆண்குரல் பல ஆண்குரல்களாக இணைந்து பரிமாணம் கொண்டது.

இப்போது என்ன செய்யும் நிர்வாகம்? வேறு வழியின்றி அந்தப் பெண்ணும் இரவுப் பணிக்கு வரத்தான் வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டது.

அவள் தன் இல்லற வாழ்வில் கருவுற்றிருந்த தருணம் அது. மருத்துவர்கள் அவள் அலுவலகத்தில் கண்விழித்து இரவுப் பணி செய்வதை ஆதரிக்கவில்லை. ஆற்றல் நிறைந்த அந்தப் பெண், மிகுந்த மன வருத்தத்தோடு தன் வேலையைக் கண்களில் கண்ணீர் வழிய ராஜினாமா செய்தாள். வாழ்நாள் முழுதும் அந்தப் பணியிழப்பு அவள் மனத்தில் துன்பத்தைத் தரும் ஒரு வடுவாகத்தான் இருக்கும். 

அவள்மேல் பொறாமை கொள்ளாமல் அவளைத் தங்கள் சகோதரியாக அந்த அலுவலகத்தில் இருந்த எல்லா ஆண்களும் கருதியிருந்தால் அவளுக்கு இந்நிலை நேர்ந்திராது. ஆற்றலால் முன்னேறும் பெண்களை ஆண்கள் பொறாமைக் கண்ணோட்டத்தோடு பார்ப்பது சரியல்ல. அவளைத் தங்கள் சகோதரியாக நினைத்து அவள் அடையும் முன்னேற்றங்களைக் கண்டு பெருமை கொள்ளும் மனப்போக்கே ஆண்கள் விஷயத்தில் சரியானது. 

இன்று பேசப்படும் பெண்ணியம் பலதரப்பட்டதாக உள்ளது. தலித்தியம் என்பது தலித் மக்களை எல்லா வகையிலும் முன்னேற்றுவது என்பது மட்டுமே. அதில் பல வகைகள் இல்லை. ஓங்கிய ஒரே குரல்தான் ஒலிக்கிறது. அது ஒடுக்கப்பட்டோரின் உரிமைக் குரல்.

ஆனால் பெண்ணியம் ஒரே வகையாக இல்லை. பற்பல கண்ணோட்டங்களில் அது முன்வைக்கப் படுகிறது. எந்தப் பெண்ணியத்தைச் சார்ந்து நிற்பது என்பதில் பெண்களுக்கே தயக்கம் ஏற்படுகிறது.

 குழந்தைப் பராமரிப்புக்காக வேலையைத் துறக்கவும் சித்தமாக வேண்டும் என்கிற பெண்ணியம், கணவன் மனைவியிடையே எத்தகைய பிணக்கு வந்தாலும் தன் குழந்தையின் எதிர்கால நலனுக்காக பெண் விட்டுக்கொடுத்தும் அனுசரித்தும் போக வேண்டும் என்று சொல்லும் பெண்ணியம், திருமண வாழ்வில் விவாகரத்து என்பது கடைசி பிரம்மாஸ்திரமாக இருக்க வேண்டுமே அல்லாது சிறுசிறு பிணக்குகளுக்கெல்லாம் விவாகரத்து செய்வது தவறு என்று சொல்லும் பெண்ணியம், குடிப்பழக்கம் போன்ற தீய பழக்கங்களைக் கணவன் கொண்டிருந்தால் அவனைத் திருத்தி இயன்றவரை கணவனோடு இணைந்து வாழவே பெண் முயலவேண்டும் என காலஞ்சென்ற ராஜம் கிருஷ்ணன் போன்றோர் சொல்லும் பெண்ணியம்...இப்படி எத்தனையோ பெண்ணியங்கள் இன்று பலவகையாகப் பேசப்படுகின்றன.

குடும்பம் என்ற பாதுகாப்பான அமைப்புக்குள் பெண் இருக்க வேண்டும் என்றும் என்ன ஆனாலும் அந்த அமைப்பை விட்டுவிடக் கூடாது என்றும் அநுத்தமா, லட்சுமி போன்ற எழுத்தாளர்களும் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வந்திருக்கிறார்கள். இவற்றையெல்லாம் நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

ஆணாயினும் பெண்ணாயினும் எளிதாக முன்னேறுவதற்கு ஒரு வழி இருக்கிறது. அந்த வழியில் செயல்பட்டால் வெற்றி உறுதி. மன மகிழ்ச்சி பலமடங்கு உறுதி. நீங்கள் விரும்பியதையே நீங்கள் செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் அது. இந்தக் கோட்பாட்டில் மறைமுகமாக இன்னொரு செய்தியும் அடங்கியிருக்கிறது. அது....

- இன்னும் ஏறுவோம்

போட்டோ கேலரி

Therkil Irunthu Oru Suriyan - Kindle Edition


[X] Close