[X] Close

கற்றதைச் சொல்லவா… மற்றதையும் சொல்லவா? 16. லோயர் பெர்த் இடம் வேணுமா? சொர்க்கத்தில் இடம் வேணுமா?


katradhai-sollava-matradhaiyum-sollava-16

  • பேராசிரியர் கு.ஞானசம்பந்தன்
  • Posted: 19 Jun, 2018 09:08 am
  • அ+ அ-

‘என்ன சார் இன்னும் நீங்க காபியக் குடிக்கலையா?’ என்று அவர்கள் என்னிடம் வேகமாகக் கேட்க, நான் உடனே அந்தக் கோபமே உருவான தலைமை ஆசிரியையிடம், என் அருகில் அமர்ந்திருந்த என் நண்பரின் காபிக் கோப்பையைக் காண்பித்து, ‘மேடம் அவர் காபியில மட்டும் ஈ ஒண்ணு போட்டுருக்காங்க, எனக்குப் போடலையே?’ என்று நான் மென்மையாகக் கேட்டவுடன் திடுக்கிட்டுப் போன அந்தத் தலைமை ஆசிரியை ‘படார்’ என்று சிரித்து விட்டார்.  உடன் இருந்தவர்களும் நான் சொன்னதைப் புரிந்துகொண்டு சிரிக்க..., அந்த இடத்தில் சுவிட்ச் போட்டாற்போல ஒரு மகிழ்ச்சி ஒளி பரவியது.

பிறகு என்ன? அவரவருக்குத் தெரிந்த மகிழ்ச்சியான விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டே மேடைக்குச் சென்றோம். நானும் கல்வித்துறையைச் சேர்ந்தவனாதலால், மாணவியரின் மனநிலைக்கு ஏற்பக் கதைகள், நீதிகள், சிலேடைப் பாடல்கள், இலக்கியத்திற்கு ஈடான திரை இசைப் பாடல்கள் என்று சொல்லச் சொல்ல ஒரே நேரத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கான விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டதைப் போல மகிழ்ச்சி ஒளி வெள்ளம் எங்கும் நிறைந்தது. கூட்டத்திற்கு வந்திருந்த பெற்றோர்களும் தங்கள் கவலை மறந்து சிரித்தார்கள்.

‘அனுபவங்கள்தான் நகைச்சுவைக்குத் தாய்’ என்பது நான் புரிந்துகொண்ட உண்மை. எந்த நகைச்சுவையும், நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியின் மிகைப்படுத்தப்பட்ட வடிவமாக மாறும்போதுதான் அந்த நகைச்சுவையில் உயிர் இருக்கும். 15 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக மதுரையில் இருந்து சென்னைக்கு அடிக்கடி செல்வேன். ஜெயா டிவியில் பேசுவதற்காகப், படப்பிடிப்புகளில் கலந்து கொள்வதற்காக, மேடை நிகழ்ச்சிகளுக்காக என்று வாரத்திற்கு ஒருமுறை சென்னைக்கும் மதுரைக்குமாக இரயிலிலும், பேருந்துகளிலும் சில நேரங்களில் லாரிகளிலும் கூட ஓடிக்கொண்டிருப்பதே என் வாழ்க்கை.

தற்போது தமிழகத்தில் இருந்து ஆஸ்திரேலியாவுக்கும், அரபு நாடுகளுக்கும், அமெரிக்காவுக்கும், ரஷ்யாவுக்கும், ஜப்பானுக்கும் பறந்து கொண்டிருக்கிறேன் விமானங்களின் மூலமாக. இப்படி நான் பயணப்படும் போதெல்லாம் எனக்குக் கிடைத்திருக்கும் அனுபவங்களை ‘ஓடிக்கொண்டே இருந்தேன்’ என்ற தலைப்பில் புத்தகமாகவே போடலாம். அதிலும் இரவு நேரப் படுக்கை வசதி கொண்ட இரயிலில் பயணப்படும் போது நானும் சோதித்துப் பார்த்திருக்கிறேன், 999 முறை எனக்கு லோயர் பெர்த் கிடைத்திருந்த போதும் ஒருமுறை கூட நான் படுத்துறங்கிப் போனது இல்லை. நமக்கோ எப்போதாவதுதான் லோயர் பெர்த் கிடைக்கும். அப்படிப்பட்ட நேரத்தில் உலகத்தில் எந்த மூலையில் இருந்துதான் அத்தனை நோயாளிகளும், 101 வயதுப் பெரியவர்களும் வருவார்களோ... எனக்குத் தெரியாது.  பிறகு என்ன? மிடில் பெர்த் கூட இல்லை. அப்பர் பெர்த்தான் எனக்கு எழுதிவைத்த விதி.

நான் சம்பந்தனாக (ஞான) இருந்தாலும் எனக்குக் கிடைப்பதெல்லாம் ‘அப்பர் பெர்த்’துதான். என்ன ஒரு ஆச்சரியமான ஒற்றுமை பாருங்கள். சரி, அப்பரும், ஞானசம்பந்தரும் ஒரே காலத்தில் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள், சந்தித்திருக்கிறார்கள், தேவாரம் பாடியிருக்கிறார்கள் என்று மகிழ்ச்சியோடு எண்ணிக் கொள்கிறேன்.

ஒருமுறை மதுரையில் இருந்து சென்னைக்குப் பயணம். வழக்கப்படி லோயர் பெர்த்தில் நடுக்கத்தோடு அமர்ந்திருந்தேன். அப்போது ஒரு இளைஞரும் அவரது மிக மூத்தத் தாயாரும் என்னைத் தாண்டிக்கொண்டு சென்றார்கள். சற்றுநேரம் கழித்து அந்தக் கிழவி என்னிடத்தில் வந்து, ‘நீதானே நீ’ என்று கேட்டது. உடனே நானும் ‘நான்தான் நான்’ என்றேன். ‘இப்படிச் சித்த உட்காரலாமா? என்று கேட்ட அந்தப் பாட்டி நான் பதில் சொல்வதற்குள் நீட்டி நிமிர்ந்து படுத்து என்னருகே காலையும் நீட்டிக்கொண்டது.

‘என் கால் உன் மேல படுகிறமாதிரி இருந்தா கொஞ்சம் ஓரமா உட்கார்ந்துக்கோ சரியா?’ என்று கேட்டது அந்தக் கிழம். அதற்குள் அந்தக் கிழவியின் அருமை மகன், ‘அம்மா உன்னை எங்கெல்லாம் தேடுறது? நீ சாரோட சீட்டுல வந்து படுத்திட்டியாக்கும்’ என்று செல்லமாகத் தன் அம்மாவைக் கோபித்துக்கொண்ட அந்தச் செல்லப்பிள்ளை ‘எங்கம்மா இப்படித்தான் சார். யார்கிட்டையாவது ஐந்து நிமிடம் பழகிட்டா போதும் உடனே ஒட்டிக்குவா’ என்று குலுங்கக் குலுங்கச் சிரித்துக்கொண்டே அவன் சொல்ல அந்தக் கிழவி அநேகமாக என்னை மிதித்துக் கீழே தள்ளிவிடும் போலிருந்தது.

‘அம்மா உனக்கு ஆபரேஷன் ஆனது, சாருக்கு சொன்னியோ என்ன? அஞ்சு நிமிஷத்துக்கு ஒருக்க நீ பாத்ரூமுக்குப் போவியோன்னு சொன்னியோ என்ன? என்று கே.பி.சுந்தராம்பாள் வேலை பிடித்தது என்ன? என்ன? என்ன? வெண்ணீர் அணிந்தது என்ன? என்ன? என்ன? என்று கேட்பதைப் போல் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தான்.

உடனே அந்தக் கிழவியும், ‘ஏண்டா, அவரைப் பார்த்தா படிச்சவராட்டும் தெரியிறாரு. என்னப் பார்த்தவுடனேயே என் நிலைமையை அவர் புரிஞ்சிண்டுருப்பார். இதெல்லாம் தெரியாத மக்கா அவரு?’ என்று அந்தப் பாட்டி கேட்க, நான் மக்கா? மண்டா? என்று தெரியாமல் உட்கார்ந்திருந்தேன்.

‘சார் ஒரு சின்ன ஹெல்ப் பண்றேளா?’ என்று அந்த மகன் என்னோடு நேரடியாகப் பேச்சு வார்த்தையில் இறங்கினான்.  எனக்கு அப்போதே புரியத் தொடங்கி விட்டது. ‘ஒவ்வொரு அரிசியிலும் அவரவர் பேர் எழுதப்பட்டிருக்கும்’ என்பது போல, ‘இந்த லோயர் பெர்த் எனக்கு இல்லை’ என்று முடிவாகிவிட்டது என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

‘சொல்லுங்கள் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்’ என்று ஈன ஸ்வரத்தில் கேட்டேன். ‘இப்ப உங்க சீட் நம்பர் 8 தான? இது லோயர்  பெர்த்துதான? எங்க அம்மா வேணா இங்க படுத்துக்கிடட்டும், நீங்க 13க்கு மாறிக்கிறேளா? அது லோயர் பெர்த் இல்லதான் (இருக்காதுதானே) ஆனா இந்த உதவிய நீங்க எனக்குச் செஞ்சா நான் உங்கள வாழ் நாள் முழுக்க மறக்க மாட்டேன்’ என்று அந்த மகன் என்னிடத்தில் பேச ஆரம்பித்தான்.

அப்போது இன்னும் சற்று நேரத்தில் செத்துப்போய்விடுவதைப் போலிருந்த அந்தக் கிழவி சடாரென்று எழுந்து உட்கார்ந்து கொண்டு, ‘ஏண்டா அவர் என்ன இப்ப மாட்டேன்னா சொல்லிட்டார். அப்படி என்ன கல் நெஞ்சா அவருக்கு, பெட்டியத் தூக்குனா தூக்குறார்.  முடியாதவாளுக்கு உதவி செஞ்சா அவாளுக்குச் சொர்க்கத்துல இடம் கிடைக்குமுன்னு உனக்குத் தெரியாதா என்ன? நீ படிச்சவனா என்ன?’ என்று அந்தக் கிழவியும் என்ன? என்ன? என்று ஆரம்பித்தது. என்ன? என்ன? என்பது அவர்களது தாய்வழிச் சீதனம் என்பதை அப்போதுதான் புரிந்து கொண்டேன்.

அதுமட்டுமில்லை பாண்டியன் எக்ஸ்பிரஸ் லோயர் பெர்த்தில் வயதான கிழவிகளுக்கு இடம் கொடுத்தால் வானுலகமாகிய சொர்க்கத்தில் நமக்கு சீட் கிடைக்கும் என்பதையும் அந்தக் குடும்பத்தின் வாயிலாகப் புரிந்து கொண்டேன். இப்படி நான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, ‘மச…மசன்னு நிக்காத அவர் பெட்டியை அவரைத் தூக்கச்சொல்லு. நீ கூடப்போயி என் சீட்டைக் காட்டிட்டு வா,  நான் கொஞ்சம் உக்கார்ந்துக்கறேன்’ என்று அந்தக் கிழவி சொல்ல நான் அந்தப் பெட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு சிவனே! என்று அந்த மகன் பின்னே செல்லத் தயாரானேன்.

அதற்குள் இரயில் கிளம்பி விட்டது. இரயில் புறப்பட்டு விட்டதால் உயிரை வெறுத்து ஓடிவந்த பலபேர் எங்கள் பெட்டியில் தொற்றிக்கொண்டு விட்டார்கள். அந்த மகன் முன்னே நடக்க நான் பின்னே நடந்தேன். திடீரென்று எனக்கு ஒரு சந்தேகம். ‘சீட் நம்பர் 13 இந்தப் பக்கம் அல்லவா இருக்கிறது, நீங்கள் அந்தப் பக்கம் போகிறீர்களே!’ என்று சந்தேகத்தோடு கேட்டேன். உடனே அந்த மகனாகப்பட்டவன் வில்லன் போல சிரித்துக்கொண்டு, ‘நான் சொல்ற 13 இந்தக் கோச் இல்லை, என் பின்னாடியே வாங்கோ’ என்று சொல்ல ஓடும் இரயிலில் பெட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு அந்த முகம் தெரியாத நபரோடு நடக்கத் தொடங்கினேன். 1, 2, 3 என்று எல்லாப் பெட்டிகளையும் காட்டி 13 ஆவது கோச்சுக்கு நாங்கள் வந்துவிட்டோம். அதற்குள் வண்டி திண்டுக்கல் வந்துவிட்டது. இதற்குள் நான் பெட்டியோடு நடந்து வந்ததால் பலபேரிடம் திட்டு வாங்கியும், சிலரிடம் ஆசிர்வாதம் வாங்கியும் ளு13 ஆவது கோச்சுக்கு வந்து சேர்ந்தோம். அதற்கு அடுத்தப் பெட்டி கார்டு வேன்தான். 13 அப்பர் பெர்த்தை எனக்குக் காண்பித்த அந்த மகன், ‘இதுதான் சார் உங்க சீட், நீங்களே யோசித்துப் பாருங்கள் இதுல எங்க அம்மா எப்படி ஏற முடியும்?’ என்று கேட்டான்.

‘சார் உங்கள் சீட் நம்பர்  என்ன?’ என்று நான் அவரைக் கேட்டேன். உடனே அவர்  ‘இதோ இந்த லோயர் பெர்த்துதான்’ என்று காண்பிக்க எனக்கு வந்த கோபத்தில் என் மண்டையே வெடித்து விடும் போலிருந்தது. ‘ஏன் சார், உங்க அம்மாவை இதுல படுக்கவைத்து விட்டு நீங்கள் மேலே படுத்திருக்கலாம்ல’ என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்,  ‘நோ சார் நீங்க இருந்த கோச் கரெக்டா வாசப்படிக்கு நேரா வந்து நிக்கும். எங்க அம்மா அப்படியே இறங்கிருவாங்க பாருங்க, எனக்குச் சுண்டுவிரல்ல ஆபரேஷன். அதனால நானும் மேல வர முடியாது’ என்று சொன்னவன், ‘எதாவது வேணும்னா என்னைக் கூப்பிடுங்க, ஒண்ணும் யோசிக்க வேண்டாம்’ என்று சொல்லி லோயர் பெர்த்தில் நீட்டி நிமிர்ந்து விட்டார்.

‘கை சுண்டுவிரல் ஆபரேஷனுக்கு காலில் என்ன வந்தது? மேலே ஏற வேண்டியதுதானே?’ என்று நான் சொன்னதை அவர் கேட்டு, ‘கையில கம்பிய பிடிச்சுதானே மேலே ஏறணும், வலிக்குமோ இல்லையோ?’ என்று சொல்லியபடியே தூங்கிப் போய்விட்டான்.  நான் என் விதியை நொந்தபடி வேதாளம் முருங்கை மரத்தில் ஏறுவதைப் போல அந்த அப்பர் பெர்த்தில் ஏறிப் படுத்தேன்.

‘இதனால் அறியப்படும் நீதி என்னவென்றால்’, ஓடும் இரயிலில் லோயர் பெர்த் கிடைத்ததற்காக மகிழ்ந்து போகாதீர்கள். அது செல்வம் போல நிலையில்லாத ஒன்று. அப்படியே யாராவது சீட் மாற்ற வேண்டும் என்று கேட்டாலும் அதே கோச்தானா என்பதை முதலில் கேட்டுக் கொள்ளுங்கள். என்னைப் போல இரயிலில் பெட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு பாதை யாத்திரை போகாதீர்கள்.

உங்களுக்கு எப்படியும் சொர்க்கத்தில் இடம் கிடைக்கும்.

அடுத்த வாரம் லாரிப் பயணம்…

- இன்னும் கற்போம்

 

வாக்களிக்கலாம் வாங்க

வடசென்னை படத்திற்கு உங்கள் ஸ்டார் ரேட்டிங் என்ன?

Therkil Irunthu Oru Suriyan - Kindle Edition


[X] Close