[X] Close

’உன் பேச்சு கா’; ‘உன் பேச்சு பழம்’


un-petchu-kaa-un-petchu-pazham

  • வி.ராம்ஜி
  • Posted: 21 Apr, 2018 13:27 pm
  • அ+ அ-

குழந்தைகளிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்ள ஆயிரம் விஷயங்கள் இருக்கின்றன. சொல்லப்போனால், அவற்றை கற்றுக்கொண்டு முறையே நெறிப்படுத்தி வாழ ஆரம்பித்தால், நம்மைப் போல் நிம்மதியானவர்கள் யாருமில்லை. ஆனால் என்ன தெரியுமா. ஏதோ நாம்தான் குழந்தைகளுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கிறோம் என்பதாக போங்கு ஆட்டம் ஆடிக்கொண்டிருக்கிறோம். இதில் நாம் தவறவிட்டவையும் நம் குழந்தைகள் குழம்பித் தவிப்பவையும் ஏராளம்.

‘உன் பேச்சு கா’ என்று வாய்க்கு அருகே கட்tடைவிரலைக் கொண்டு, வெடுக்கென்று பல்லைத் தட்டிச் சொல்லுவார்கள். ‘இனிமே உன் கூட பேசமாட்டேன். நீ யாரோ நான் யாரோ’ என்பதை ‘உன் பேச்சு கா’ என்று சொல்லி, முகம் திருப்பிக் கொள்வார்கள், குழந்தைகள்.

அவ்வளவு ஏன்... நாமே கூட சிறுவயதில் இப்படிச் சொல்லியிருக்கிறோம். நண்பர்களிடமோ அப்பா அம்மாவிடமோ அக்கா தம்பியிடமோ ‘உன் பேச்சு கா’ என்று சொல்லி, படக்கென்று முகம் திருப்பிக் கொண்டு, உம்மென்றிருந்திருக்கிறோம்.

ஆனால் காய் விடுமளவுக்கான கோபமோ வருத்தமோ சோகமோ... எதுவாக இருந்தாலும் அடுத்த சில மணி நேரங்களிலேயே வடிந்துவிடும். மறந்துவிடுவார்கள். ஆள்காட்டி விரலையும் அடுத்த விரலையும் முனையில் ஒன்றிணைத்து, ‘உன் பேச்சு பழம்’ என்று சொல்லி, பழையபடி ஸ்நேகிதமாகிவிடுவார்கள்.

பால்யத்தில்... உன் பேச்சு கா என்று ஒருவரிடமே பலமுறை சொல்லியிருப்போம். பலரிடமும் பலமுறை சொல்லியிருப்போம். ஆனால் எல்லோரிடமும் உன் பேச்சு பழம் என்று சொல்லி, தோளில் கைபோட்டு, ஒருவரையொருவர் அடித்துக் கொண்டும், இடித்துக் கொண்டும் சகஜநிலைக்கு வருகிற தருணங்கள், நூறு ஆரஞ்சு மிட்டாய் தித்திப்புக்கு இணையானவை.

இப்படியான சாக்லெட் பொழுதுகளில், காயும்பழமும் விட்டுக் கொள்கிற பால்யங்கள், எல்லோருக்கும் வாய்க்கும். எல்லோரும் காய்விட்டிருப்போம். எல்லோருக்கும் யாரேனும் காய்விட்டிருப்பார்கள். அதேபோல் எல்லோரும் பழம் விட்டிருப்போம். நமக்கும் பழம் விட்டு, நம்மை இணைத்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

ஆனால், வளர வளர, வளர்ந்த பிறகு... நாம் முன்னதை மட்டுமே செய்துகொண்டிருக்கிறோம். பின்னதை மறந்தேவிட்டோம். அதாவது ‘உன் பேச்சு கா’ என்று சொல்லிப் புறக்கணித்துவிடுகிறோம். மனிதர்களைப் புறக்கணித்துவிட்டு, எப்படி வாழமுடியும்.

உங்கள் வீட்டு மரத்தின் கிளைகள், பக்கத்துவீட்டு காம்பவுண்டு தாண்டியும் இருக்க, அதனால் அவர்கள் வீட்டுப் பகுதியில் இலைகள் குப்பையாகி பரவிக்கிடக்க, அங்கே ஆரம்பமாகிறது சண்டை. பேச்சு தடித்து, அடிக்க கை ஓங்கி, தடதடவென யாரேனும் ஓடிவந்து தடுத்து, அவரவர் வீடுகளுக்குள் அவர்களைத் திணித்து அனுப்பும் தருணத்தில், ‘உன் பேச்சு கா’ என்பதை வேறு விதமாகச் சொல்கிறோம்தானே! ‘இனி உங்கிட்ட மனுஷன் பேசுவானா?’ என்று பேசவே மாட்டேன் என்று சூளுரைக்கிறோம். ‘உன் பேச்சு கா’ என்று சொல்கிற நாம், ‘உன் பேச்சு பழம்’ என்று சொல்லுவதே இல்லை.

என் அத்தைக்கு ஐந்துமகன்கள். இவர்களில், மூன்றாவது மகனுக்கும் நான்காவது மகனுக்கும் ஒரு கோடைவிடுமுறையில் சண்டை. கோடை நினைவுக்கு இருக்கிறது ஆனால் சண்டைதான் நினைவில் இல்லை. அப்படி நினைவிலேயே தங்காத சண்டைக்கு இருவரும் ‘உன் பேச்சு கா’ விட்டுக்கொண்டார்கள். ஆனால் பத்துப்பனிரெண்டு வருடங்களுக்கும் மேலாக பழம் விட்டுக்கொள்ளவே இல்லை.

யோசித்துப் பாருங்கள்... ஒரே விட்டில், ஒரே பள்ளியில், ஒரே அறையில் படித்து, படுத்துக் கொண்டு, ஆனால் ஒருவரையொருவர் பேசிக்கொள்ளாமல் இருந்தார்கள். இதுவொரு உதாரணம்.

ஒன்பதாவது படிக்கும் போது ராமமூர்த்தி என்பவனும் அவனுடைய இன்னொரு நண்பனும் ஒரேபெண்ணை விரட்டி விரட்டிக் காதலித்தார்கள். ஒருகட்டத்தில் இந்த விஷயம் தெரிந்ததும். இருவரும் அடித்துக்கொண்டார்கள். ஸ்கூல் வாசலில், புரண்டுபுரண்டு சண்டைபோட்டுக்கொண்டார்கள். சட்டை கிழிந்து, உதடு கிழிந்து ரத்தமே வந்துவிட்டது அந்த நண்பனுக்கு. அன்றைக்கு அவர்கள், ‘உனக்கும் எனக்கும் எந்த சம்பந்தமுமில்லை’ என்று சொல்லிக் கொண்டார்கள். அதே உறுதியுடன் பிரிந்தார்கள். ஆனாலும் இருபது வருடங்கள் கழித்தும் கூட ஒருவரையொருவர் பார்க்கும்போது, அக்னிநட்சத்திரம் பிரபு கார்த்திக் போலவே முறைத்துக் கொண்டார்கள்.  எனக்குத் தெரிந்து இன்று வரை அவர்கள் பழம் விட்டுக் கொள்ளவே இல்லை.

இப்படித்தான் காய் விட்டுக் கொள்வது நிமிடத்தில் நடந்துவிடுகிறது. ஆனால் பழம் விடுவதற்குத்தான் பல வருடங்கள் கடந்து ஓடிவிடுகின்றன.

உறவுகளுக்குள் முட்டிமோதிக்கொள்வார்கள். ஒரு திருமண விழாவிலோ திருமணத்திற்கு சரிவர, முறையாக அழைக்காததாலேயோ முரண்டுபட்டு, காய்விட்டுக் கொள்வார்கள். பார்க்கும்போதெல்லாம் முகம் திருப்பிக் கொள்வார்கள். ஆனால் எப்போதும் பழம் விடுவார்கள் என்பது, எந்தக் கல்யாணத்தில் நடக்கிறதோ... எவர் இறந்த துக்கத்தின் போது சந்தோஷமாக மலருமோ?

கணவனுக்கும் மனைவிக்கும் சண்டையோ பூசலோ வருவது சகஜம்தான். ஆனால் அந்த இருவரில் ஒருவர், பேசுவதை நிறுத்திவிட்டு, பிறகு நான்கைந்து நாட்கள் கழித்துதான் பழம் விட்டுக் கொள்வார்கள். மெல்ல மெல்ல சகஜநிலைக்கு வருவார்கள். பிறகு, காய்விட்டுக் கொண்டதையே வைத்து கலாய்த்துப் பேசிச் சிரிப்பார்கள்.

என்னுடன் வேலை செய்த அண்ணன், இப்போது ரிடையர்டாகிவிட்டார். அன்பானவர். எப்போதும் எவரிடமும் எந்தத் தருணத்திலும் பொய்யே பேசமாட்டார். ’தெரிஞ்சவங்ககிட்ட, பிடிச்சவங்ககிட்ட பொய் சொல்லக்கூடாதுங்க’ என்பார். ‘அப்படி பொய் சொன்னா, அவங்களை உண்மையாவே நாம நேசிக்கலைன்னு அர்த்தம். சுத்தி இருக்கற நம்ம சொந்தபந்தங்கள்கிட்டயும் மனைவி குழந்தைகள்கிட்டயும் நண்பர்கள்கிட்டயும் உண்மையா இருக்கணும். அதான் நம்ம பாலிசி’ என்று சொன்ன அந்த அண்ணன் மீது, இன்னும் மரியாதையும் பிரியமும் கூடியது.

ஆனால் அந்த அண்ணனுக்கும் அவரின் மனைவிக்கும் சின்னதான சண்டை. மிகப்பெரிய வாக்குவாதம். ‘நீ பொய் சொல்றே’ என்று மனைவி சொல்ல, ‘நான் என்னிக்கிம்மா பொய் சொல்லிருக்கேன். சத்தியமா இதுதான் நிஜம்’ என்று எவ்வளவோ சொல்லிப்பார்த்தார். ஆனால் பத்துப்பைசாவுக்கு பிரயோசனமில்லாத அந்தச் சண்டையை, ஊதிப் பெரிதாக்கி, நீரூற்றி வளர்த்து, பேச்சுவார்த்தையே இல்லாத அளவுக்குப் போய்விட்டது.

இதிலென்ன துயரம் தெரியுமா? அந்த அண்ணனும் அவரின் மனைவியும் எட்டு வருடங்களாகப் பேசிக்கொள்வதே இல்லை. காபி, அடுத்து காலை டிபன், மதிய உணவு பாக்ஸ் என வேளாவேளைக்கான உணவு மட்டும் டைனிங் டேபிளில் வைத்துவிடுவார் அவர் மனைவி. ஆனால், பரிமாற மாட்டார்.

‘இன்னிக்கி என்ன சமைக்கணும்” என்று அவர் கேட்பதே இல்லை.

‘நாலுநாளா இருமிக்கிட்டே இருக்கீங்க. சுக்குமிளகுதிப்பிலி போட்டு கஷாயம் போட்டுத்தரேன்’ என்று சொல்வதே கிடையாது.

‘அந்த சொந்தக்காரங்க கல்யாணத்துக்கு நல்லவிதமா மொய் பண்ணனும்’

‘அவங்க இறந்துட்டாங்களாம். போன் வந்துச்சு. ஒருஎட்டு போயிட்டு வந்துடலாமா?’

‘பொண்ணு காலேஜ் போகும்போது, பஸ் ஸ்டாப்ல யாரோ ஒரு பையன் உத்து உத்துப் பாக்கறானாம். விசாரிக்கணும்’

‘போன வாரம் ஷூகர் டெஸ்ட் எடுத்தீங்களே. அதுல ஷூகர் 340 வந்துருந்துச்சாம். கொஞ்சம் உடம்பைப் பாத்துக்கக் கூடாதா?’

‘உங்க தம்பி பொண்ணு பெரியவளாயிட்டாளாம். ஒரு அரைப்பவுன்லயாவது தோடு வாங்கிப் போடலாமா. இல்லேன்னா கையில காசா கொடுத்துடலாமா?’

‘வர்ற மாசக் கடைசில, உங்க அப்பாவுக்கு சிராத்தம் வருது. ஞாபகப்படுத்தறேன்’

இப்படி எதுவுமே கேட்காமல், பகிர்ந்துகொள்ளாமல், புரிந்துகொள்ளாமல், காய்விட்ட அவரின் மனைவி இன்னும் பழமே விடவில்லை.

சிறுவயதில் இருந்து இன்று வரைக்கும் யாருக்கெல்லாம் காய் விட்டிருக்கிறோம். யாரிடமெல்லாம் இன்னும் பழம் விடாமல் இருக்கிறோம். ஒரு பேப்பரை எடுத்து பட்டியல் போடுங்கள். அந்தப் பட்டியலில் உள்ளவர்கள், ஒருகாலத்தில் உங்களுக்கு மிக நெருங்கியவர்கள். மிக மிக நெருங்கியவர்கள். அவர்களைக் கண்டறிந்து, அவர்களின் செல்போன் நம்பர் பிடித்து, அவர்களுக்குப் போன் செய்து, ‘அன்னிக்கி காய் விட்டேண்டா. இத்தனை வருஷமா பழம் விடாமலே இருந்துட்டேன். என்னை மன்னிச்சிருடா. உன் கூட பழம்டா’ என்று சொல்லிப் பேசுங்கள்.

எதிர்முனையில் இருப்பவர்கள், அந்தத் தருணத்தில் பேசமுடியாது, தவித்து மருகி, கசிந்து கனிந்து, நெகிழ்ந்துமகிழ்ந்து வாயடைத்துப் போயிருப்பார்கள்.

காய் ஒருகட்டத்தில் கனியாகும் என்பதே விதி. இயற்கை விதி. தாவர விதி. காய் விட்ட நாம்... ‘உன் கூட பழம்’ என்று சொல்வதுதானே நியாயம். சொல்வதுதானே வாழ்க்கை.

 

 

Therkil Irunthu Oru Suriyan - Kindle Edition


[X] Close