[X] Close
 

​​​​​​​'ஒரேயொரு நிமிஷம்... நான் சொல்றதைக் கேளேன்!' - இதை சொல்லாதவங்க யாரு?  


ore-oru-nimisham

  • வி.ராம்ஜி
  • Posted: 26 Mar, 2018 12:18 pm
  • அ+ அ-

வாழ்க்கையில், ஒரே வார்த்தையை நாம் சொல்லியிருப்பதும், நம்மிடம் இன்னொருவர் சொல்லியிருப்பதுமான  விஷயங்கள் நடக்கத்தான் செய்யும். இது வாழ்க்கையின் முரண்பட்ட ஒற்றுமை.

இப்படியான வார்த்தைகள் நிறையவே உண்டு. என்றாலும் முக்கியமான ஒரு வார்த்தையை அடிக்கடி சொல்லியிருப்போம். சொல்லக் கேட்டிருப்போம்.

அது... ‘ஒரு நிமிஷம்... நான் சொல்றதைக் கேளுங்களேன்!’

’அட ஆமாங்க... இதுமாதிரி இந்த வார்த்தையை எத்தனை தடவை சொல்லிருப்பேன் தெரியுமா?’ என்று சொல்கிறீர்கள்தானே.

ஆமாம்... நம் வாழ்க்கைப் பயணத்தில், உறவுகள், தோழமைகள், அக்கம்பக்கம், அலுவலகம்... என எக்கச்சக்கமான இடங்களில், ஏகப்பட்ட மனிதர்களிடத்தில்  ‘ஒரேயொரு நிமிஷம்... நான் சொல்றதைக் கேளேன்’ என்பதைச் சொல்லியும் கேட்டுமாகப் பயணப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம்.

ஆனால் இதிலென்ன சோகம் தெரியுமா?

நாம், ஒருவரிடம் , ஒருநிமிஷம் கேட்டோம்தானே. அதேபோல் நம்மிடம் அடுத்தவர்களும் ஒருநிமிஷம் கேட்டிருக்கிறார்கள்தானே. ஆனால்... நாம் கேட்ட நிமிஷம் நமக்குக் கிடைக்கவில்லை. நம்மிடம் கேட்ட நிமிஷத்தையும் நாம் வழங்கவில்லை.

ஒரு பிரச்சினை. ஒரு குழப்பம். ஒரு சண்டை. ஒரு வாக்குவாதம். ஒரு புரிந்துகொள்ளாமை... எனும் நிலையில்தான், ‘ஒரேயொரு நிமிஷம்... நான் சொல்றதைக் கேளேன்’ என்று கேட்கிறோம். கேட்கிறார்கள்.

அப்படிக் கேட்கும்போது உடனே என்ன சொல்லிவிடுகிறோம்?

‘போதும்பா போதும். நீ சொன்னதும் போதும்; நான் கேட்டதும் போதும்’ என்று  நாமே சொல்லி கோபத்தை வீரியமாக்குகிறோம். குழப்பத்தை அதிகப்படுத்துகிறோம். வாக்குவாதத்தில் ஜெயிக்கப் பார்க்கிறோம். இன்னும் புரிந்துகொள்ளாமலேயே கடக்கிறோம்.

‘ஒரேயொரு நிமிஷம்... நான் சொல்றதைக் கொஞ்சம் கேளேன்’

‘என்ன சொல்லப் போறே. எங்களுக்குத் தெரியாதா? இதெல்லாம் எங்கிட்ட நடக்காது. போதும்போதும்’ என்று எதிராளிக்கு ஒருநிமிஷத்தைத் தராத நாம்தான், வாழ்வில் பலமணி நேரங்களை விரயமாக்கிக் கொண்டே இருக்கிறோம்.

‘ஒரேயொரு நிமிஷம்... நான் சொல்றதைக் கொஞ்சம் கேளேன்’

‘இனிமே என்னத்தச் சொல்லி... என்ன ஆகப்போவுது. இவரு செய்றதெல்லாம் செஞ்சிருவாராம். இப்ப வந்து விலாவாரியா விளக்குவாராம்’ என்று  அந்தத் தருணத்தை மட்டுமின்றி, சம்பந்தப்பட்ட நம் மனதுக்கு நெருக்கமானவரை, எப்படியெல்லாம் காயப்படுத்த முடியுமோ, அப்படியெல்லாம் நோகடித்துவிடுகிறோம்.

ஒரேயொரு நிமிஷம்... நான் சொல்றதைக் கொஞ்சம் கேளேன்’

இப்படிக் கேட்டு, நமக்குத்தான் யாருமே தரவில்லை. நாமாவது நம்மிடம் கேட்பவருக்கு வழங்குவோமே என்கிற மனோநிலை, மனசு நம்மிடம் இல்லவே இல்லை. ஒன்றைத் தெரிந்துகொள்வோம்... கிடைக்காத, மறுக்கப்பட்ட ஒருநிமிஷத்தில்தான் நம் வாழ்வின் பேரன்பும் பேரமைதியும் ஒளிந்துகிடக்கின்றன.  அந்த ஒருநிமிடத்தைத் தருவதில்தான்... ஏகப்பட்ட நல்லதுகளைப் பெறுவதற்கான ரகசிய சாவி கிடைக்கின்றன.

என் நண்பன் காமராஜ். மிக இனிமையானவன். காதலித்து திருமணம் செய்துகொண்டவன். திருமணமாகி, குழந்தையும் பிறந்திருந்த வேளையில், அவனுக்கும் அவன் மனைவிக்கும் ஏதோ தகராறு. சண்டை. புரிந்துகொள்ளாமை. அந்தப் பெண் அப்பாவீட்டுக்குப் போய்விட்டாள். அவன் தனியே இருந்தான்.

பல முறை அழைத்தும் வரவில்லை. பார்த்தாலும் பேசுவதில்லை. மூன்று மாதங்கள் ஓடியிருந்தன. ஒருநாள்... அந்தப் பெண், குழந்தையை ஆஸ்பத்திரியில் காட்டவேண்டும். சாதாரண செக்கப். அதற்கான நோட்டு (ரயில்வே ஆஸ்பத்திரியில் அப்படியொரு நோட்டுக் குறிப்பு இப்போதும் உண்டு) அவள் வீட்டில் இருந்தது. ஆகவே அதை எடுப்பதற்காக வந்தாள். கதவு தட்டினாள். திறந்தான். உள்ளே சென்றாள். பீரோவில் இருந்த நோட்டை எடுத்துக் கொண்டாள். வாசலுக்கு வந்தாள். செருப்பை அணிந்தாள். தெருவில் இறங்கி நடந்தாள்.

அத்தனை நிமிடங்களில்... நண்பன் காமராஜ்... இடைவிடாமல் அவளிடம் கெஞ்சியும் அழுதுமாகக் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தான்... ‘ஒரேயொரு நிமிஷம்... நான் சொல்றதைக் கேளேன்’! ஆனால் அந்த ஒரேயொரு நிமிஷத்தை அவள் அவனுக்குத் தரவே இல்லை.

பிறகு  அப்படியான நிமிடங்களைக் கேட்க காமராஜ், உயிருடனேயே இல்லை. தற்கொலை செய்து கொண்டு செத்துப் போனான்.

ஒரு நிமிடம் கிடைக்காதது மரணம் வரை விட்டுவிடுமா. அப்படியில்லை. ஆனால் அன்று ஒரேயொரு நிமிடத்தைக் கொடுத்திருந்தால், இன்றைக்கும் மனைவி குழந்தைகளுடன் அவன் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பான்.

மனைவியுடனும் குழந்தைகளுடனும் நண்பர்களுடனும் உறவினர்களுடனும்  தெரிந்தவர்களுடனும் அறிந்தவர்களுடனும் நன்றாகத்தான் பழகிக் கொண்டிருக்கிறோம். பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். உறவாடிக் கொண்டிருக்கிறோம். உளம் மகிழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்.

ஆனால் என்ன... ‘ஒரேயொரு நிமிஷம்... நான் சொல்றதைக் கொஞ்சம் கேளேன்’ என்று அவர்கள் கேட்கும் போது நாமும் நாம் கேட்கும் போது அவர்களும் அந்த ஒரு நிமிஷத்தை, ஒரேயொரு நிமிஷத்தை... தருவதே இல்லை.

முதலில் தருவதில் இருந்தே தொடங்குவோம். பிறகு பெறுவது தானாகவே கிடைக்கும். கொடுப்பதே கிடைக்கும்.

‘ஒரேயொரு நிமிஷம்... நான் சொல்றதைக் கொஞ்சம் கேளேன்’ என்று எவரேனும் நம்மிடம் கேட்டால்,. ‘சரி... சொல்லு... கேக்கறேன்...’ என்று சொல்லி, காதையும் மனசையும் கொடுங்கள்.

கொடுக்காத, கிடைக்காத ஒரு நிமிடத்தில்தான் இருக்கிறது... நம் வாழ்வின் அன்பும் ஆனந்தமும்!

 

தொடர்புடைய செய்திகள்

 
 




Kalathin Vasanai - Kindle Edition


m7

d7

[X] Close