[X] Close

உப்பு உப்பேய்..!- லெட்சுமணனும் ஒற்றை மாட்டு வண்டியும்!


salt-seller-lakshmanan

  • Team
  • Posted: 02 Mar, 2018 06:08 am
  • அ+ அ-

உப்பில்லாப் பண்டம் குப்பையிலே..' முன்னோர் சொன்ன உண்மை இது. அதனால் தானோ சாப்பாட்டில் இருந்த உப்பு இப்போது டூத் பேஸ்ட் வரைக்கும் வந்துவிட்டது. அதுபோல, முன்பு மூட்டையில் வீட்டு வாசலுக்கே வந்த உப்பு இப்போது, பாக்கெட்டுகளில் பகட்டாய் சிரிக்கிறது.

‘உங்க உப்புல அயோடின் இருக்கா..? இது தேசத்தின் உப்பு..’ - இப்படியெல்லாம் விளம்பரங்கள் பாக்கெட் உப்பை பிரபலப்படுத்தினாலும் உப்பளத்திலிருந்து அப்படியே வரும் கல் உப்பை மாட்டு வண்டி கட்டி வீட்டுவாசலுக்கே வந்து வணிகம் செய்யும் பெரியவர் லெட்சுமணன் போன்ற வர்களும் இன்னமும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.

70 வயதிலும்

நெய்தவாசல் - பூம்புகார் அருகிலுள்ள கடற்கரை கிராமம். இதுதான் லெட்சுமணனின் சொந்த ஊர். 70 வயதிலும் அதிகாலை ஐந்தரை மணிக்கு எழுந்து விடுகிறார் லெட்சுமணன். அவருக்கு முன்பாகவே எழுந்து, டீ போட்டு காத்திருக்கிறார் மனைவி சுசீலா. டீயைக் ருசித்தபடியே மாட்டுக்கு தவிடு போட்டு, தண்ணீர் காட்டுகிறார் லேனா. சரியாக ஐந்தரை மணிக்கெல்லாம், உப்பு மூட்டையை சுமந்தபடி மெல்லப் புறப்படுகிறது அவரது ஒற்றை மாட்டு வண்டி.

பெயருக்குத்தான் அது வண்டி. போர்களத்தில் புற முதுகிட்டு திரும்பியது கணக்காய் வண்டியின் அத்தனை பலகைகளும் கலகலத்துக் கிடக்கின்றன. உட்காரும் இடத் தைத் தவிர அத்தனை இடங்களிலும் பஞ்சர் போட்டது போல் ஒட்டு! 25 வருடங்களுக்கு முன்பு வெறும் 800 ரூபாய்க்கு வாங்கிய வண்டி. இப்போது, இந்த வண்டியை இழுக்கும் ஒற்றை மாடே பத்தாயிரம் ரூபாயாம்!

வண்டிச் சத்தம் கேட்டு..

கிழக்கு வெளுக்க வெளுக்க மாட்டின் நடைவேகம் கூட வண்டியும் வேகமாய் அசைகிறது. லெட்சுமணனிடம் வாடிக்கையாக உப்பு வாங்குபவர்கள் அவரது வண்டிச் சத் தத்தைக் கேட்டே கையில் பாத்திரத்துடன் வந்து விடுகிறார்கள். சத்தம் கேட்காதவர்களுக்காக, ‘உப்பு உப்பேய்..’ என்று ‘எக்ஸ்ட்ரா’ குரல்கொடுக்கிறார் லெச்சு. கையில் பாத்திரத்தோடு வரும் மக்களைப் பார்த்ததும் மாடு தானாகவே பிரேக் போடுகிறது.

படி உப்பு எட்டு ரூபாய். பத்து ரூபாய் கொடுத்தால் மீதிக்கும் சேர்த்து உப்பை அளந்துவிட்டு மாட்டை தட்டுகிறார் பெரியவர். இப்படி, நெய்தவாசலில் தொடங்கும் வியாபாரம் திருவெண்காடு, நாங்கூர், சித்தன்காத்திருப்பு வழியாக மாலையில் மீண்டும் நெய்தவாசலுக்கே வந்து முடிகிறது. அடுத்த நாள் பூம்புகாரிலிருந்து புது ரூட்டில் பயணம் தொடர்கிறது.

இருவது வயசுல வந்தேன்

இனி லெட்சுமணன் பேசக் கேட்போம். “மத்தவங்கட்ட மாடா உழைச்சு கைகட்டி நின்னு சம்பளம் வாங்குறது எனக்குப் பிடிக்கல. சொந்தத் தொழில் பார்க்கணும்னு தான் இருவது வயசுல உப்பு யாவாரத்துக்கு வந்தேன். அப்பெல்லாம் தலைச் சுமையாத்தான் உப்பு மூட்டைய தூக்கிட்டுப் போவேன். ஒரு நாளைக்கு யாவாரத்துக்குப் போனா 15 ரூபாய் வருமானம் கிடைக்கும்.

முன்பு, நெய்தவாசல்லயே உப்பு கிடைச்சுது. சுனாமி அழிவுக்குப் பின்னாடி வேதாரண்யத்தில இருந்து வருது. அந்தக் காலத்துல மூட்டை முக்கால் ரூபாய்க்கு தந்தாங்க. இப்ப 550 ரூபாய் ஆகிருச்சு. பெரிய அளவுல வருமானம் இல்லைன்னாலும் இந்த உப்பை வித்துத் தான் என்னோட மூணு பொண்ணுங்களையும் கட்டிக் குடுத்தேன்.

யாவாரம் படுத்துருச்சு

ஆனா இப்ப, உப்பை மட்டும் நம்பி இருக்க முடியாது. என்கிட்ட உப்பு வாங்குறவங்களோட எண்ணிக்கை குறைஞ்சுக்கிட்டே வருது. பாக்கெட் உப்பு பாதி யாவாரத்த கெடுத்துச்சு. கிராம சந்தைகள் பெருகுனதுல மீதி யாவாரமும் படுத்துருச்சு. பகலெல்லாம் வண்டி ஓட்டுனாலும் ஒரு நாளைக்கு அரை மூட்டை உப்புத் தான் விக்க முடியுது. அதிகமா போனா, 50 ரூபாய் கெடைக்கும். மாட்டுக்கு தீவனம், புண்ணாக்குன்னு போச்சுன்னா பெருசா எதுவும் மிஞ்சாது. அதனால, ஆடு - மாடுகள வாங்கி வளர்த்துக்கிட்டு, இப்ப வரைக்கும் கடனில்லாம குடும்பத்த ஓட்டுறோம்.’’ என்று லெட்சு மணன் சொல்லி முடிக்க, அதற்காகவே காத்திருந்தது போல் அதுவாகவே வண்டியைக் கிளப்புகிறது உப்பு வண்டியில் பூட்டி இருந்த அவரது ஒற்றைமாடு.

வாக்களிக்கலாம் வாங்க

'துப்பாக்கி முனை' உங்கள் ஸ்டார் ரேட்டிங் என்ன?

போட்டோ கேலரி

Therkil Irunthu Oru Suriyan - Kindle Edition


[X] Close