நான் இப்பிடியே இருந்திடுறேன் சாமி..!- பத்மஸ்ரீ சின்னப்பிள்ளையின் பரந்த மனசு


madurai-chinnapillai

கே.கே.மகேஷ்

“யக்கா இந்த பஸ்சு பில்லுசேரிக்குப் போகும்ல?”

“ஆமா... அங்க யாரு வீட்டுக்குப் போறீக?”

“சின்னப்பிள்ளை பாட்டிய பாக்க.”

“நல்லா கேட்டீங்க போங்க. அந்த ஊருக்கு கொடியசைச்சி இந்த பஸ்

ரூட்டைத் தொடங்கி வெச்சதே அவுகதான்”

பத்மஸ்ரீ விருது அறிவிக்கப்பட்டுள்ள சின்னப்பிள்ளையின் ஊருக்குப் புறப்பட்டபோது, பேருந்திலேயே அவரது புகழ் பாட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள் அந்தப் பகுதி மக்கள். அவர்களுடன் பேசியதில் இருந்து ஒன்று புரிந்தது. பில்லுசேரி கிராம வரலாற்றை வி.மு, வி.பி. என்று இரண்டாகப் பிரிக்கலாம் போல. சின்னப்பிள்ளை விருது பெறும் முன், விருது பெற்ற பின் என்று.

வண்டிப்பாதை மாதிரி இருந்த அந்த ஊர்ச் சாலை அழகிய தார்ச்சாலையாக மாறியிருக்கிறது. அந்தச் சாலையில் ஒரு நாளைக்கு மூன்று நேரம் அரசுப் பேருந்து வருகிறது. ரேஷன் கடை உள்ளிட்ட வசதிகள் கூட சின்னப்பிள்ளையின் கைங்கர்யத்தால் கிடைத்ததுதானாம்.

ஊர் மந்தையில் இறங்கியதும் சின்னப்பிள்ளையின் வீடு எங்கே என்று விசாரித்தோம். காலனி பக்கம் கை காட்டினார்கள். மொத்தமே 110 வீடுகள் மட்டுமே உள்ள சின்ன கிராமம் பில்லுசேரி. அதில் வெறுமனே 20 வீடுகளே உள்ள காலனிக்குள் இருக்கிறது சின்னபிள்ளையின் வீடு. எத்தனை லட்ச ரூபாய் விருது வாங்கியிருந்தாலும்கூட இன்னமும் அந்த வீட்டில்தான் தன் மூத்த மகன், மருமகள், பேரன் பேத்திகளோடு வசிக்கிறார். இளையமகனும் பேரக்குழந்தைகளும் மற்றொரு வீட்டில்.

நாம் சென்றிருந்த நேரத்தில் சின்னப்பிள்ளை வீட்டில் இல்லை. அக்கம் பக்கம் விசாரித்தோம். “100 நாள் வேலைக்குச் சம்பளம் வாங்குறதுக்காக மாத்தூருக்குல்ல போயிருக்காக. அவுக எங்க பாட்டிதான்” என்றார் சின்னப்பிள்ளையின் மகன் வழிப் பேரனின் மனைவி செல்வராணி.

“இப்படித்தான், 75 வயசு கிழவி எங்கிட்டுப் போயிறப் போகுதுன்னு எல்லாரும் வீட்டுக்கு வருவாக. ஆனா, பாட்டி வீட்ல இருக்காது. ஒரு பையத் தூக்கிட்டு குழு மீட்டிங்கு, பேங்க் வேலைன்னு எங்கிட்டாது போயிரும்” என்றார் சிரித்தபடியே.

“காலையிலேயே பாட்டிக்கு போன் போட்டேன். எடுக்கலியே?” என்றேன்.

“அந்தக் கதெ தெரியாதா உங்களுக்கு? சர்த்தான். அவுக செல்போனை ஒரு மழைக்காகிதப் (பாலிதீன்) பைக்குள்ள வெச்சி, அதை இன்னொரு கவருக்குள்ளாற வெச்சி, பிறகு ஒரு சுருக்குப்பைக்குள்ள போட்டு, கையில கொண்டுபோற துணிப்பைக்குள்ள வெச்சிருப்பாக. சத்தம் வெளியே கேட்காது. அப்பிடியே கேட்டாலும், பாட்டி போனை எடுக்கிறதுக்குள்ள கட்டாயிடும்” என்று சிரித்தார்.

அங்கிருந்தபடி மறுபடியும் தொடர்பு கொண்டோம்; எடுத்துவிட்டார். “பாட்டி, நாங்க பத்திரிகைகாரங்க. உங்களைப் பாக்க வந்தோம்” என்றேன். “அடப்போங்கப்பா. நானும் எத்தனை பேர்கிட்டதான் என் கதையைச் சொல்வேன்? வேலைவெட்டி கெட்டுப்போகுதுப்பா. நீங்க வேண்ணா மாத்தூருக்கு வாங்க” என்று சலித்துக்கொண்டார் பாட்டி. பேத்தி செல்வராணி போனை வாங்கி, “பாட்டி இவுக இந்து புக்ல இருந்து வந்திருக்காகளாம். எப்படியாவது அந்த பேங்க்காரங்க கார்லேயே வந்திடு. சொன்னாக்கேளு” என்று உத்தரவு போட, அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் வந்திறங்கினார் பாட்டி.

அதற்குள்ளாக அவரது மருமகள் ராசாத்தியிடம் குடும்பக் கதையை எல்லாம் கேட்டுவிட்டோம். சின்னப்பிள்ளைக்குச் சொந்த ஊர் கள்ளந்திரி. 14 வயதிலேயே பில்லுசேரி பெருமாளுக்கு வாக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறார். ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த அவர், நிலமில்லாத விவசாயக் கூலி. அவரோடு சேர்ந்து பாட்டியும் பாடுபட்டிருக்கிறது. படிப்பு வாசனை சுத்தமாகக் கிடையாது என்றாலும், ஒரு தலைமைப் பண்பு பாட்டிக்கு பிறப்பிலேயே இருந்திருக்கிறது. படிக்காவிட்டாலும் நேர நிர்வாகத்திலும், பண விஷயத்தில் கெட்டிக்காரர். ஆரம்பத்திலேயே விவசாயக் கூலிக்குப் போனவர் முதலாளிகள் கூலியைக் குறைத்தாலோ, ஏமாற்றினாலோ மற்றவர்களுக்கும் சேர்த்து உரிமைக்குரல் எழுப்பினார். இதற்காக அவர் தாக்கப்பட்ட சம்பவங்களும் உண்டு.

மதுரையில் உள்ள தானம் அறக்கட்டளையினர் சிறுசேமிப்பை ஊக்குவிக்கும் மைக்ரோ ஃபைனான்ஸ் திட்டத்தை மதுரை மாவட்ட கிராமங்களுக்குள் கொண்டு செல்ல சின்னப்பிள்ளை ஒரு கருவியாக இருந்தார். அவர் மீதிருந்த நம்பிக்கையில் பில்லுசேரி கிராமத்தில் முதல் மகளிர் குழு உருவானது. அதுதான் பில்லு களஞ்சியம் அமைப்பு. அதன் வெற்றியைத் தொடர்ந்து அந்த ஊரிலேயே நிறைய களஞ்சியம் மகளிர் குழுக்கள் தோன்றின. பில்லு களஞ்சியம் தலைவரான சின்னப்பிள்ளை அந்த வட்டாரத்தில் உள்ள அனைத்துக் களஞ்சியம் அமைப்புகளின் கூட்டமைப்புக்கும் தலைவரானார். களஞ்சியம் ஒரு வங்கியைப் போல் வளர்ந்தது. இப்படி ஒரு மகத்தான சேமிப்பு, சிறு கடன் திட்டத்தின் பக்கம் பெண்களை ஈர்த்ததற்காக 2001-ல் மத்திய அரசு சின்னப்பிள்ளைக்கு சக்தி புரஷ்கார் விருது வழங்கி கௌரவித்தது. அந்த விருதை வழங்கிய விழாவில் தன்னைவிட வயதில் இளையவரான சின்னப்பிள்ளையின் காலில் விழுந்து வணங்கினார் அப்போதைய பிரதமர் வாஜ்பாய்.

இதோ சின்னபிள்ளை வந்துவிட்டார். கூடவே அவரது பேத்தி கொடுத்த பசும்பால் டீயும். டீ குடித்துக்கொண்டே பாட்டியிடம் பேசினோம். “டெல்லிக்குப் போனப்ப எங்கிட்டு ஏரோப்ளேன் கீழே விழுந்திருமோன்னு பயம். போய்ச்சேர்ந்ததும், குளிர்ல உடம்பெல்லாம் நடுங்குச்சி. புரியாத பாஷை பேசுறாங்களேன்னு பயந்து போயிட்டேன். திடீர்னு பிரதமர் என் கால்ல விழுந்ததும் என் ஈரக்கொலையே நடுங்கிப் போச்சுப்பே. ஆத்தின்னு நானும் அவரோட கால்ல விழுந்தேன். அவர் கொடுத்த விருதுப்பணம் 1.30 லட்சத்தையும் குழுவோட வளர்ச்சிக்கே கொடுத்துட்டேன்ப்பே. இத கேள்விப்பட்டு தமிழ்நாடு முதலமைச்சரா இருந்த கலைஞரய்யா, அடுத்த வாரமே என்னைய சென்னைக்கு வரவெச்சி 1 லட்ச ரூபா பொற்கிழி குடுத்தாரு. விழாவுல பேசுனப்ப என்னைய ‘சம்பந்தி’ன்னு சொன்னாரு கலைஞரு.

அதாவது அழகிரியோட பொண்ணு எங்க சாதியாம்ல. அதுக்காக. அப்புறம் ஒரு டெம்போ வேனும் குடுத்து, ஒரு வாரம் பூராம் இந்து ஆபீஸ் பக்கத்துல இருக்கிற விருந்தினர் மாளிகையில தங்குறதுக்கு ஏற்பாடும் பண்ணுனாரு. அமைச்சர் சமயநல்லூர் செல்வராஜ் கூடப்பிறந்த அண்ணன் மாதிரி என்னைய விழுந்து விழுந்து கவனிச்சாரு. கொஞ்ச நாள்ல பம்பாய்ல பஜாஜ் நிறுவனம் கூப்டு, காந்தி பேத்தி கையால ஒரு விருது குடுத்துச்சி. இப்படி ஒரு டஜன் விருது வந்திருச்சி. இப்ப பத்மயாம். பத்திரிகைகாரவுக எல்லாம் தினம் வந்து போட்டோ பிடிக்கிறத பாத்தா இது ரொம்பப் பெரிய விருதுன்னு நினைக்கேன். ஜனாதிபதி கையால குடுப்பாங்களாம். தேதி இன்னும் சொல்லல” என்றார்.

விஷேசம் என்னவென்றால், பெரும்பாலான விருதுகளின் பெயரை அவர் தப்புத்தப்பாகத்தான் சொல்கிறார். ஆனால், அவரது உழைப்பும், நேர்மையும் விருதுகளைக் கொண்டுவந்து காலடியில் குவிக்கின்றன.

“என்ன விருதுவாங்கி என்ன பிரயோசனம்? வயசான காலத்துல இந்தக் கிழவி பாத்ரூம் போகக்கூட தண்ணிக்குடத்தைத் தூக்கிக்கிட்டு அலையுது. வீட்டுப்பக்கம் ஒரு தண்ணிக்குழாய் போட்டா நல்லாயிருக்கும். பேரன் பேத்திக எல்லாம் படிச்சிட்டு வேலை வெட்டியில்லாம இருக்குதுக. சின்னதம்பி, கல்லுடையான்னு ரெண்டே ரெண்டு பையங்க. 50 வயசாகியும் இப்பவும் கூலி வேலைக்குத்தான் போறாங்க. பேரன் பேத்திக பூராம் காலேஜ் வரைக்கும் படிச்சிட்டு வேலையில்லாம திரியுதுங்க. ஏதோ 2 பசு மாடு இருக்கிறதால பிழைப்பு ஓடுது” என்று புலம்புகிறார் மருமகள் ராசாத்தி.

“என்ன பாட்டி, குடும்பத்துல இவ்வளவு குறையிருக்கே. அதையும் கவனிக்கலாம்ல?” என்றோம்.

“அந்த பஜாஜ் விருது குடுக்கிற விழாவுல காந்தியோட பேத்தி ஒண்ணு சொல்லிச்சிப்பா. இந்த மாதிரி பெண்கள் கிராமத்துல இருக்கிறதுதான் விசேஷமே. அவங்களுக்கு உதவி செய்றேன்னு சொல்லிக்கிட்டு, தேவையில்லாத ஆசைகளைக் காட்டி அவங்க செய்ற வேலையில இருந்து வெளியேத்திறாதீங்கன்னு சொல்லுச்சி. எவ்வளவு பெரிய வார்த்தை அது. நான் இப்பிடியே இருந்திடுறேன் சாமி” என்று கையெடுத்துக் கும்பிட்டு, வழியனுப்பினார் பாட்டி.

சின்னப்பிள்ளையை கிராமத்தில் நிலைத்திருக்கச் செய்வதற்காக, அந்த குடிநீர் இணைப்பை மட்டுமாவது இந்த அரசாங்கம் செய்யலாமே?!

படம்: எஸ்.கிருஷ்ணமூர்த்தி